Nils Verkaeren

SMARTPHONES !! please click on the pictures to REDUCE the SIZE of the pictures

 

lives and works in Antwerp (BE)

Nils Verkaeren was born in Antwerp (1980) and raised by two graphic designers surrounded by printing presses. He studied painting at the royal Academy of Fine Arts in Antwerp, where he graduated in 2016.
He is fascinated by the landscape, a theme that he used as an inspiration in his Masters for writing his thesis How modern artists deal with the modern landscape. He works in his studio in Antwerp and on different open-air locations such as the Drowned lands of Saeftinghe in Belgium and Escalles and Tronçais in France. In december 2016 he is going to undertake a trip of three months to Argentina with a mobile atelier to paint his large scaled impressions of the landscape. He is also taking part in a study group organised by Jeroen Laureyns. Here Naomi Kleins book No Time is used as a guidance to discuss the current crisis of the landscape with other artists. In 2017 this will result in the publishing of a book and the organising of exhibition.

 

VERKAEREN _ RN40 KM 4610-1650_150x200cm

RN40 KM 4610-1650, 2017, oil on canvas, 150 x 200 cm

VERKAEREN - RN40 KM4610-1650_105x165cm

RN40 KM 5120-1020, 2017, oil on canvas, 105 x 165 cm

‘RN40 KM 4920-1760′, oil on canvas, 105 x 165 cm, 2017

VERKAEREN - RN40 KM 4070-1020_105x165cm

‘RN40 KM 4070-1020′, 2017, oil on canvas, 105 x 165 cm

VERKAEREN - RN40 KM 3920-1450_105x165cm

RN40 KM 3920-1450, 2017, oil on canvas, 105 x 165 cm

 

VERKAEREN - Argentina_2_105x165cm_2017

‘RN40 KM 4340-1320′, oil on canvas, 105 x 165 cm

VERKAEREN - imaginary-diary_09-02-2017,Argentina,2017_

‘Imaginary diary 09-02-2017′, 2017, oil on wood, 17 x 22,5 cm

VERKAEREN - imaginaryDiary-7

‘Imaginary diary-7′, 2017, oil on wood, 17 x 22,5 cm

VERKAEREN - imaginaryDiary-5

‘Imaginary diary-5′, 2017, oil on wood, 17 x 22,5 cm

VERKAEREN - imaginaryDiary-6

‘Imaginary diary-6′, 2017, oil on wood, 17 x 22,5 cm

VERKAEREN _ imaginaryDiary_8

‘Imaginary diary-8′, 2017, oil on wood, 17 x 22,5 cm

VERKAEREN - imaginaryDiary-4, 2017, Argentina

‘Imaginary diary-4′, 2017, oil on wood, 17 x 22,5 cm

 

 

Zwarte Vijvers / Etangs Noirs’ at Kusseneers gallery, Oct-Nov, 2016
Nils Verkaeren indefatigably questions the landscape, one of the major genres in traditional painting.
It is apparent from painting that our relations with the landscape have become problematic. It is as it were a reflection of the crisis into which our dealings with nature and the landscape have descended.

The observation of nature – or precisely the lack of it – has been the general thread running through the recent work of Nils Verkaeren. In fact it is the reflection on this observation or the lack of opportunity to observe nature in our contemporary industrial, ever-expanding society that drives him to paint. ‘I have to admit that my paintings actually stem from a dissatisfaction with the official orientation of our space, and the fact that in this space I am in fact lost. The distance we find between the space experienced and official space, the discovery that true space is not geographical space, offers precisely the latitude that makes my argument possible and perhaps meaningful.’ (Verkaeren)

In dark and melancholy paintings he lures the viewer into approaching the world from that point of view. He wants to point out to us the lack of contemplation in our hectic existence. He invites us to spend time alone with an image and to lose ourselves in it. Verkaeren paints ominous, post-apocalyptic landscapes. Landscapes that have always been there and always will be.
Landscapes stripped of any form of human presence; they are literally non-human. They are landscapes that have been viewed with a geological eye. They are landscapes of the beginning, of the origin of the world, but an origin that is still present. It is possible that his petrified landscapes foretell what our planet will look like in several centuries from now (and what all other planets may look like now).

So Verkaeren paints the earth as it was before man made his entrance, the earth as it will also again be, following the presence of man. However, he knows only too well that this is a hopeless task. Every landscape, even the natural landscape, has been influenced by the presence of mankind.

All Verkaeren’s paintings and oil sketches originate in sensory perception. He needs the observation, the experience of the landscape and the melancholy silence while painting. He is also an enthusiastic walker, and during his many walks in the landscape he distils the essence from the landscape: light, structure and composition. However, he equally needs the studio space to approach the painting as an abstract image again, to strip it of superfluous emotions.

Verkaren has a penchant for so-called virgin territory, and the landscapes in this exhibition are mainly in Escalles, the Land van Saeftinghe and Troncais. A preference for the fortuitous and for associations is typical of the way Verkaeren thinks and acts. This extends into the way he paints. It is not unusual for a landscape that cannot be finished because of the weather or a rising tide to be continued at a different location. In this way, Verkaeren’s landscapes are not simply a reflection on how we contemporary humans handle our landscape, but are also a still rendering of places and the passage of time. Images that are a ‘summary’ of the time he spent in the landscape. After all, everything in the landscape is constantly in motion; the air diffuses the light, the tides come and go and the sun follows its set course again every day. In this way, the experience of the landscape that is lived in is also the experience of the time lived: time and space are discovered to be interwoven with each other, while the distinction between them is itself a later product of human thought. The experience of the space of a landscape is at the same time the experience of the natural tides of time.


NL:
Nils Verkaeren stelt onvermoeibaar het landschap, één van de grote genres uit de klassieke schilderkunst, in vraag. Uit de schilderkunst blijkt dat onze verhouding tot het landschap problematisch is geworden. Het is als het ware een afspiegeling van de crisis waar onze omgang met de natuur en het landschap is in terecht gekomen.

Waarneming van de natuur – of net het gebrek daaraan – is de algemene leidraad geweest voor het recente werk van Nils Verkaeren. Reflecteren over deze waarneming of het gebrek aan mogelijkheden om de natuur waar te nemen in deze hedendaagse industriële en immer groeiende samenleving is dan ook zijn drijfveer om te schilderen. “Ik moet bekennen dat mijn schilderijen in feite voortkomen uit een onvrede met de officiële oriëntering van onze ruimte, en dat ik in deze ruimte eigenlijk een verdwaalde ben. De ervaren afstand tussen de beleefde en de officiële ruimte, de ontdekking dat de ware ruimte niet die van de geografie is, geeft precies die speelruimte die mijn betoog mogelijk en misschien zinvol maakt.”( Verkaeren)

“Wanneer de Sirenzang van vooruitgang, groei en consumptie ons niet meer kan verleiden, kunnen we misschien weer de zang van de aarde vernemen. Want morgen zal in ieder geval een nieuwe dageraad gloren, zal de wereld opnieuw worden geboren, zullen miljarden organismen verschijnen en andere verdwijnen, zullen bloemen zich openen voor het zonlicht, vogels langs de hemel trekken en bomen doorgaan te wortelen. De stroom van het leven zal verder vlieten, tijdloos, duister en met onweerstaanbare kracht.” Ton Lemaire

Verkaeren lokt de toeschouwer in donkere melancholische schilderijen om vanuit dat oogpunt de wereld te benaderen. Hij wil ons wijzen op het gemis aan contemplatie in dit hectische bestaan. Hij nodigt ons uit even alleen te zijn met een beeld en er in te verdwalen. Verkaeren schildert postapocalyptische, dreigende landschappen. Landschappen die er altijd al geweest zijn en altijd zullen zijn. Landschappen ontdaan van elke vorm van menselijke aanwezigheid; ze zijn letterlijk on-menselijk.
Het zijn landschappen die zijn bekeken met een geologische blik. Dat geeft hen iets iets tijdloos en duurzaam, zoals stillevens. Het zijn landschappen van het begin, van de oorsprong van de wereld maar van een oorsprong die nog steeds aanwezig is. Misschien dat zijn versteende landschappen vooruitlopen op wat binnen enkele eeuwen het gezicht van onze planeet zal zijn (en wat misschien het gezicht van alle andere planeten is).

Verkaeren schildert de aarde dus zoals ze was voor de mens zijn intrede deed, de aarde zoals ze ook terug zal zijn na de menselijke aanwezigheid. Hij weet echter maar al te goed dat dit onbegonnen werk is. Elk landschap, ook het natuurlandschap is immers beïnvloed door de aanwezigheid van de mens.

Telkens vinden de schilderijen en olieverfschetsen van Verkaeren hun oorsprong in de zintuiglijke waarneming. Hij heeft de waarneming, de beleving van het landschap en de melancholische stilte tijdens het schilderen nodig. Hij is ook een verwoed wandelaar, tijdens deze vele wandelingen doorheen de natuur puurt hij het landschap uit tot zijn essenties: licht, structuur en compositie. Evengoed heeft hij echter de ruimte van het atelier nodig om het schilderij terug als een abstract beeld te benaderen, om het beeld te ontdoen van overtollige emoties.

Verkaeren heeft een voorliefde voor zogenaamde ongerepte streken. De landschappen op deze expo zijn dan ook vooral afkomstig uit Escalles, het Land Van Saeftinghe en Troncais. Het is op deze laatste locatie dat de reeks Zwarte Vijvers is geschilderd. Het is tevens de naam van de metrohalte vlakbij galerie Kusseneers. Een voorliefde voor toevalligheden en associaties is typerend voor de manier van denken en doen van Verkaeren. Dit trekt zich door in zijn manier van schilderen. Niet zelden wordt een landschap dat door weersomstandigheden of opkomend tij niet is afgewerkt verder gezet op een andere locatie. Dusdanig zijn de landschappen van Verkaeren niet enkel een reflectie op hoe we als hedendaagse mensen met ons landschap omgaan maar ook een verstilde weergave van plaatsen en tijdsverloop. Een beeld als “samenvatting” van de tijd die hij in het landschap heeft doorgebracht. Immers in het landschap is alles constant in beweging; de lucht verstrooit het licht, de getijden komen en gaan en de zon legt elke dag opnieuw zijn vaste parcours af. Zodoende is de ervaring van het geleefde landschap, tevens de ervaring van de geleefde tijd: tijd en ruimte worden als op elkaar betrokken ervaren, hun onderscheid zelf is eigenlijk een later product van ons denken. De ervaring van de ruimte van een landschap is tegelijk de ervaring van de natuurlijke getijden van de tijd.

“Het is een mistige dag in het najaar, mijn omgeving is in nevels verdwenen. Later op de ochtend klaart de lucht op, ik kan weer verder kijken, bomen en huizen nemen scherper couturen aan. Tegen het middaguur breekt eindelijk de zon door, de wolken drijven uit elkaar, en de horizon verruimt zich tot de verre lijn waarbinnen alle dingen in een groot verband worden verenigd: de wereld is landschap geworden.” Ton Lemaire

 

web-dimitribrusselmans-monkeypussy

great performance by Dimitri Brusselmans and Monky Pussy at the opening of the exhibition ‘Zwarte Vijfers/Etangs Noirs’ and ‘Intimi’ at Kusseneers, Brussels

dimitri_brusselmans-27-10-16

great performance by Dimitri Brusselmans and Monky Pussy at the opening of the exhibition ‘Zwarte Vijfers/Etangs Noirs’ and ‘Intimi’ at Kusseneers, Brussels

verlkaeren-zicht

view of the exhibition ‘Zwarte vijvers/Etangs Noirs’ at Kusseneers gallery, Oct-Nov, 2016

verkaeren-zicht-links

view of the exhibition ‘Zwarte vijvers/Etangs Noirs’ at Kusseneers gallery, Oct-Nov, 2016

verk-consulting_the_genious_of_the_place_2015oilonfreetoile180x220cm

‘Consulting the Genious of the Place’, 2015, oil on free canvas, 180 x 220 cm

verkaeren-aantwerk-zee

Nils Verkaeren at work

verkaeren-aant_werk-2

Nils Verkaeren at work

verkaeren-silentspring_98x125cm_2016

‘Silent Spring’, 2016, OIL on canvas, 98 x 125 cm

verkaeren-zich_inspr-rechts

view of the exhibition ‘Zwarte vijvers / Etangs Noirs’ at Kusseneers gallery, Oct-Nov, 2016

verkaeren-view-left

view of the exhibition ‘Zwarte vijvers/Etangs Noirs’ at Kusseneers gallery, Oct-Nov, 2016

verkaeren-living_in_the_end_times1

‘Living in the end times’, 2016, oil on wood, 22,5 x 27 cm

verkaeren-lieux_de_memoire2

‘Lieux de mémoire #2′, 2016, oil on wood, 22,5 x 27 cm

 

 

EXHIBITIONS (selection):

2017

– Art Brussels 2017

– ‘11937 km’, solo at Casstl, Antwerp, an artist-space founded by Carla Arocha, Stéphane Schraenen and Luc Tuymans

2016
– Maison d’art et design, ‘A l’état sauvage’ group exhibition, Troncais (FR)
– ETAGE22, ‘Beuling’ group exhibition, Antwerp (BE)
– Park Loods, ‘Capital M’ group exhibition, Antwerp (BE)
– ETAGE22, ‘Mapping Emotions/Landscape’ group exhibition with a.o. Bert De Beul, J-M Bytebier, Nick Andrews, Marie Cloquet, Fik Van Gestel, Stijn Cole, Bert Danckaert and Jan Kempenaers, Antwerp (BE)
– ETAGE22, ‘Wake Up And Dream’ curating an expo with a.o. Guillaume Bijl, Carla Arocha and Stéphane Schraenen, Tina Gillen, Nadia Naveau and Lieven Segers, Antwerp (BE)
– ETAGE22, ‘Mixed Emotions’ group expo with o.a. Boy and Erik Stappaerts, Hans Everaert, Vincent Lagrange and John Breed, Antwerp (BE)
– Kusseneers Gallery, ‘Zwarte Vijvers/Etangs Noirs’ – ‘Intimi’ double expo with Bendt Eyckermans, Brussels (BE)
– Studio Gert Voorjans, ‘Consulting The Genious Of The Place’ solo exihibition, Antwerp, BE and Paris (FR)

2013
– Studio Gert Voorjans, ‘Einzelganger’ solo exhibition, Antwerp (BE)

2011
– Martin Van Blerck Gallery, ‘Nature-Nurture’ double expo with Michel Verkaeren, Antwerp (BE)

2008
– Wolsack, ‘How Music Becomes Painting’ group expo with Davor Tatic and Sanja Tomic, Antwerp (BE)