current exhibition

‘You are here’ by Jus Juchtmans

7.12.2017 – 28.1.2018  (closed from 24.12.17 until 10.1.18)

 

JUCHTMANS - #20161122_50x40cm

‘#20161122′, 2016, acrylic medium and pigments on canvas, 50 x 40 cm

JUCHTMANS - #20171015_50x40cm

‘#20171015′, 2017, acrylic medium and pigments on canvas, 50 x 40 cm

 

JUCHTMANS - #20160619_70x60cm

‘#20160619′, 2016, acrylic medium and pigments on canvas, 70 x 60 cm

JUCHTMANS - #20161108_70x60cm

‘#20161108′, 2016, acrylic medium and pigments on canvas, 70 x 60 cm

JUCHTMANS - #20160311_120x90cm_NEW

‘#20160311′, 2016, acrylic medium and pigments on canvas, 120 x 90 cm

JUCHTMANS - #20170325_120x90cm

‘#20170325′, 2017, acrylic medium and pigments on canvas, 120 x 90 cm

JUCHTMANS - #20170125_70x60cm.jpg

‘#20170125′, 2017, paint on canvas, 70 x 60 cm

JUCHTMANS - #20170315_70x60cm

‘#20170315′, 2017, paint on canvas, 70 x 60 cm

 

 

ALSO AT THE GALLERY:

until December 13: ‘LEARNING from Documenta‘ in collaboration with CC Strombeek

video screening: Aboubakar Fofana

 

Learning from documenta

strombeek – molenbeek

26/27.10 – 13.12.2017

documenta 14 in Kassel en Athene is voorbij – sedert 1955 de moeder van alle grote tentoonstellingen met als intentie een vijfjaarlijkse stand van zaken in de kunst.

d14 ging door op twee plaatsen, in de steden Athene en Kassel – een tweeluik met dezelfde kunstenaars, met nadruk níet geselecteerd uit de mondaine kunststeden zoals New York, Berlijn of Londen maar als een keuze “tegen het geautomatiseerde vertrouwen in de mainstream.”

d14 directeur, de Pool Adam Szymczyk wist met zijn team een enorm dubbelproject op poten te zetten als een authentieke “ex-hibition” – het zichtbaar maken van wat zich in de duisternis bevindt – waarbij het principe van “un-learning” (het ontleren) een leidraad werd tegen elke vorm van begrenzend denken.

d14 werd een polemisch alternatief voor het eenzijdig blanke interpreteren van het wereldgebeuren omdat “de blanke, mannelijke kolonialistische en nationalistische manier van zijn en denken nog altijd de wereldorde domineert.”

Die trend om het westerse kunsthistorische canon te decentraliseren werd in 1997 ingezet met Catherine Davids documenta 10 – een tendens die zich doorzette in de 11de, 12de en 13de editie onder leiding van Okwui Enwezor, Roger Buergel en Ruth Noack en Carolyn Christov-Bakargiev. Sindsdien accelereerde de aanwezigheid van kunstenaars, theoretici en denkers uit de “Global South” en decentraliseerde en deterritorialiseerde de documenta met satellietprojecten in o.m. Berlijn, Wenen, New Delhi, Lagos, Kabul, Alexandrië …

 

d14 werd een haast niet te overziene, broeierige expo bedacht vanuit de noodzaak om te ageren en te organiseren in de geleefde tijd, met zichtbare linken in de reële wereld en met werk van heel wat (oudere) kunstenaars die inmiddels onder de patine van de tijd zijn verdwenen. Een documenta ver weg van het gefonkel van de kunstmarkt. De kunstenaars werden in alle uithoeken van de wereld (op)gezocht en gaven via kunst met soms geheel “andere” culturele maatstaven, een weinig vrolijke kijk op de wereld.

 

d14 opereerde deels en op Duitse kosten in Griekenland, een zuiders EU-land dat de voorbije jaren werd en wordt opgezadeld met zware economische en sociale offers én te kampen kreeg met een niet te stuiten stroom van migranten. Bij al dit wereldlijke weinig fraais bleven de empathie en het luisteren naar en leren van kunstenaars centraal staan in een perspectief van een radicaal-genuanceerd en geëngageerd denken, perfect deinend in het zog van de formulering van Adam Szymczyk: “I don’t trust the choice between yes and no.”

 

Learning from Documenta volgt vanuit de vaststelling dat megatentoonstellingsprojecten als magneten voor cultureel toerisme elkaar vandaag in ijltempo opvolgen: documenta, Skulptur Projekte Münster, de biënnales van Venetië, Lyon, Istanbul… Hoewel nog allemaal moeilijk te volgen, worden ze alle massaal bezocht door handige vormen van city- en regiomarketing. De inflatie aan evenementen doet vragen rijzen over de verhouding tussen de input aan energie en middelen en de output naar een massaal publiek dat onder druk staat en amper de tijd krijgt te kijken, laat staan te lezen en een tentoonstelling met omvang te verwerken.

Learning from documenta is een bescheiden expo van Museumcultuur Strombeek/Gent maar biedt een bredere reflectie over het grotere kunstgebeuren. De ontdubbeling van de actuele d14 wordt doorgetrokken naar Learning from documenta: met Molenbeek worden twee bescheiden antennes opgezet in een poging om andere ontmoetingen, inzichten en verstandhoudingen te genereren.

 

Museumcultuur Strombeek/Gent selecteerde tien kunstenaars uit de voorbije d14.

 

Jonas Mekas is van Litouwse afkomst (1922) en was al een aantal keer te gast in Cc Strombeek. Nu toont hij een foto van hemzelf uit 1948 op een grasveld uitkijkend over de barakken van het D.P. (displaced persons) kamp in Mattenberg-Kassel. Een beeld uit het getoonde Reminiszenzen aus Deutschland (1971/1993), een film uit 2002 waarin Jonas Mekas zijn verblijf in Duitsland tussen 1944 en 1949 reconstrueert aan de hand van dagboeknotities. Op d14 groeide Mekas ongewild uit tot centrale gast die schitterde met films waarin het vluchten en het op zoek gaan naar een nieuwe en betere thuis centraal staan. Actueler kan Mekas niet zijn.

 

De Duits-Amerikaanse kunstenaar Hans Haacke (1936) herwerkte zijn d14-poster gebaseerd op de zin “wij (allen) zijn het volk”: in de vorm van monumentale banners was het werk te zien op het Gemeentehuis van Sint-Jans-Molenbeek, alsook op de gevels van Cc Strombeek en het S.M.A.K. in Gent. Haacke toont ook een foto die hij als student maakte tijdens d2 in 1959, toen Belg Ernst Goldsmith behoorde tot het wetenschappelijk comité van d2, met Arnold Bode als directeur/stichter.

 

De van oorsprong Argentijnse kunstenaar David Lamelas (1944) was altijd al met het begrip tijd begaan. Voor d14 realiseerde hij het op tijd gebaseerde Time as Activity: Live Athens-Berlin. Livebeelden van de akropolis, van het Griekse parlement en uit de Duitse Reichstag op drie schermen. Op Learning from documenta zijn werken te zien die hij presenteerde op de inmiddels historische documenta 5 in 1972.

 

Lois Weinberger (1947) woont en werkt in Wenen en blijft bekend als een kunstenaar die het onkruid de status verleent van een maatschappelijke metafoor voor migratie. In het Karlsaue Park in Kassel maakte hij in het mooie gazon een gleuf van 100 meter lang; op het einde ervan lag de hoop met opgedolven aarde die na een tijd werd overwoekerd met onkruid en een door de plaatselijke bevolking gezaaide bloemenweide. Lois Weinberger stuurt de d14 maquette van zijn parkinterventie naar Strombeek, en een reeks (on)kruidige foto’s!

 

De Cubaanse Maria Magdalena Campos-Pons (1959) & de Amerikaan Neil Leonard (1959) wonen in Boston. Hun bijdrage voor d14 ging terug op haar geboortestad Matanzas – een Cubaanse stad die wordt betiteld als “het Athene van Cuba”. Hun levendige kunst is gebaseerd op het sociale leven in bars en cafés en de Cubaanse muziek, met inhoudelijke verwijzingen naar de slavernij. Dat resulteerde in het kille Kassel in een kleurrijke Matanzas Bar in de vorm van een heus ingerichte feesttent mét de prikkelende muzikale video Matanzas Sound Map, ook te zien en te beleven op Learning from documenta.

 

Eva Stefani (1964) werd geboren in de VS maar resideert in Athene en Berlijn. Zij maakt korte, observante video’s over de souffrances van de gewone man. In Cc Strombeek zullen een aantal van haar kortfilms worden gepresenteerd. Zij selecteerde voor ons het voor documenta geproduceerde Manuscript (2017) en een aantal oudere ‘shorts’: What Time It Is (2007), The Box (2004) en Athinai (1993).

 

Annie Vigier (1965) en Franck Apertet (1966) – les gens d’Uterpan – zijn radicale Franse performancekunstenaars die de gangbare codes in het theater en dansgebeuren onderuit halen via omkeringen en acties waarbij de plaats van de toeschouwer soms letterlijk en lijfelijk wordt aangeduid in een al dan niet participerende positie. Hun bijdrage bestaat uit een activering van het boek Imposteurs (2005-2015) en twee andere niet altijd specifiek in tijd en ruimte aangekondigde projecten zoals Parterre en X-Event 2.6 le goût.

 

Wang Bing (1967) is vandaag één van de meest spraakmakende cineasten die met weinig middelen adembenemende films maakt waarin de registratie het verhaal wordt. In Cc Strombeek tonen wij van 9 uur ‘s ochtends tot middernacht de grandioze film 15 Hours – in één ruk gedraaid in één van de vele Chinese confectieateliers voor jeans. 15 Hours is gefilmd in een regio met meer dan 18.000 confectiebedrijven waarin niet minder dan 300.000 migranten-arbeiders werken…

 

Aboubakar Fofana (1967) woont en werkt in Mali. Na jarenlang research zette hij ambachtelijk het indigopigment op punt. In Mali leidt hij nu een bedrijf waar de plaatselijke bevolking indigo-gelieerde producten produceert en commercieel verdeelt. Zijn kleuren zijn “hemels”, dragen de tijd in zich en zijn 100 percent met de natuur verweven. Voor Learning from documenta produceert hij een nieuwe video waarin werkprocessen te zien zijn.

 

Van de in Koerdistan geboren kunstenaar Hiwa K (1975) was zowel in Athene als in Kassel heel veel werk te zien, allemaal inhoudelijk cirkelend rond migratie, vluchten en administratieve gijzeling. Zijn werk op het centrale plein in Kassel met 16 rioolbuizen ingericht als eenpersoonskamers werd één van de blikvangers van d14. Wij tonen een suggestieve zandsculptuur van 2 x 2 meter: een fragiel object dat heel snel kan worden vernield – analoog aan de kwetsbaarheid van het culturele erfgoed in het Midden-Oosten. De video Pre-Image toont de kunstenaar die met een lange stok balancerend op zijn neus en gesierd met spiegels, Griekenland doorkruist op zijn vlucht uit Irak.

 

Muziek is permanent te beluisteren van de Syrische violist Ali Moraly. QUATRAIN is een solowerk voor viool, gecreëerd in opdracht van d14 en gebaseerd op het gedicht Todesfuge van Paul Celan.

 

Een ingreep met bierviltjes en onderleggers van de Griekse Maria Ikonomopoulou (1961) omtrent de Griekse etymologie van de notie “school” houdt, samen met lezingen en filmvertoningen, Learning from documenta levendig, in een poging om een stukje van “ons” eurocentrisch denken via kunst te verspelen aan een intense interesse voor “de ander”.

 

Aanvullend presenteert Learning from documenta ook werken van belang van een aantal deelnemende kunstenaars uit de collectie van onze partner S.M.A.K. in Gent, zoals Hans Haacke, David Lamelas, Lois Weinberger en Hiwa K.

 

Een informatieve muur, in samenwerking met het S.M.A.K. en Dirk Pauwels zal verwijzen naar d9 van wijlen Jan Hoet, directeur van het S.M.A.K., die als Belg in 1992 documenta 9 samenstelde.